Skoczyłem z mostu Kawarau

Dojazd do wąwozu

Bus odbiera z centrum Queenstown i po jakichś dwudziestu pięciu minutach dojeżdża do Kawarau Gorge, przez większość trasy trzymając się rzeki, zanim stary most pojawi się poniżej nowoczesnego przejazdu drogowego. Przed wyjazdem przeczytałem trochę historii — to jest właśnie to miejsce, otwarte przez AJ Hacketta w listopadzie 1988 roku, gdzie zaczęło się komercyjne bungy jumping. Sam most pochodzi z 1880 roku i wciąż prowadzi po nim ścieżka piesza na platformę skoków. Z parkingu nie wygląda specjalnie dramatycznie. Wygląda jak wąski żelazny most nad zieloną rzeką, bo mniej więcej tym właśnie jest.

To, co zmienia nastrój, to ważenie. Każdy jest ważony przy zameldowaniu, a wynik zapisywany markerem na grzbiecie dłoni, widoczny dla ekipy aż do momentu zapięcia liny. To nie jest robione dyskretnie i nie ma takie być — długość liny musi być dopasowana do masy ciała, a cały system opiera się na tym, żeby ta liczba była aktualna, a nie zgadywana. Widziałem, jak kilka osób przede mną próbowało to obrócić w żart, i zostało uprzejmie, ale stanowczo poinformowane, że napis markerem zostaje.

Przejście na platformę i czekanie

Z budynku zameldowania idzie się na sam most, ogrodzoną kładką zawieszoną nad rzeką Kawarau, z platformą na samym końcu. Woda pod spodem jest daleko w dole, bardzo czysta i zielono-niebieska, a stanie na kładce w oczekiwaniu na swoją kolej jest, szczerze mówiąc, gorsze niż sama platforma. Można obserwować trzy czy cztery osoby przed sobą, jak przechodzą przez krawędź, i słyszeć odliczanie operatora niosące się przez wąwóz przed każdym skokiem.

Widzowie mogą oglądać z platformy widokowej za darmo, a moi bliscy przyjechali właśnie po to, więc doszło też do lekko absurdalnego doświadczenia machania rodzinie w sytuacji, gdy naprawdę byłem zdenerwowany. Ekipa trzyma tempo i cały czas rozmawia z grupą, co jest chyba celowe — stanie w miejscu z nadmiarem czasu na myślenie jest gorsze niż bycie prowadzonym przez cały proces.

Uprząż, ręcznik, odliczanie

Na platformie dwóch operatorów zakłada pełną uprząż na nogi i talię, a potem owija watowany ręcznik wokół kostek, zanim zapną linę do tego mocowania na kostkach, a nie do uprzęży biodrowej — to specyfika tego skoku i dlatego leci się głową w dół, a nie nogami. Sprawdzają zapięcia, sprawdzają jeszcze raz metkę z wagą i prowadzą na sam skraj. Na platformie jest oznaczenie, na którym trzeba stanąć. Ktoś trzyma cię za ramię, aż odliczanie się skończy.

Operatorzy prowadzą krótkie odliczanie — trzy, dwa, jeden, bungy — i w tym momencie uczciwa rada brzmi: dalsze myślenie o tym niczego nie ułatwia. Pochylasz się do przodu, opuszczając platformę. Nie da się po prostu zejść niedbale — to prawdziwy skok głową do przodu, i mózg opiera się temu przez ułamek sekundy nawet już po podjęciu decyzji.

Sam upadek

Swobodny spadek jest krótki — mniej więcej cztery do pięciu sekund, zanim lina zaczyna się napinać — ale wcale nie wydaje się krótki. Jest fala szumu wiatru, woda wyraźnie się zbliża, a potem lina wybiera luz i następuje odbicie w górę, na tyle mocne, że hamowanie samo w sobie jest osobnym doznaniem, innym niż spadanie. Po pierwszym dużym odbiciu następuje jeszcze dwa albo trzy mniejsze, i wisisz do góry nogami nad rzeką, podczas gdy wąwóz powoli przestaje wirować.

Jeśli wcześniej o to poprosisz, właśnie w tym momencie następuje opcjonalne zanurzenie — łódź czeka na wodzie i przy jednym z niższych odbić opuszcza cię trzymanego za kostki, aż głowa i ramiona dotkną rzeki, po czym podciąga z powrotem. Poprosiłem o to, a woda była na tyle zimna, że stanowiła swój własny mały szok na dodatek do wszystkiego innego. To nie dzieje się automatycznie; trzeba o to poprosić przy zameldowaniu, a ekipa odpowiednio dostosowuje moment zwolnienia liny. Nikt nie zostaje zanurzony przez przypadek.

Druga łódź, albo w niektórych wariantach wciągarka na platformę, ustawia cię z powrotem prawidłowo i zabiera na most. Od pierwszego okrzyku „bungy” do stania z powrotem na twardym gruncie mija dużo mniej niż minuta, co dziwnie przetwarza się później w głowie — opisanie tego zajmuje więcej czasu, niż zajęło samo przeżycie.

Ile to kosztuje i czego nie obejmuje

Skok warto rezerwować bezpośrednio u operatora i liczyć się z ceną wyraźnie powyżej NZD 250 za sam skok, przy czym pakiety ze zdjęciami i wideo, koszulki oraz oferty łączone z pobliskim Shotover Canyon Swing podnoszą tę kwotę jeszcze wyżej. Queenstown nie przeprasza za bycie najdroższym miejscem w Nowej Zelandii, a atrakcje adrenalinowe pokazują to najwyraźniej. Jeśli planujesz więcej niż jedną większą atrakcję, karnet łączony lub wielozadaniowy zwykle wychodzi taniej niż rezerwowanie każdej osobno.

Nowozelandzki system odszkodowań wypadkowych, ACC, pokrywa koszty leczenia, jeśli coś pójdzie nie tak, i dotyczy to również turystów, nie tylko mieszkańców. Nie obejmuje jednak odwołania, straconego czasu urlopu ani powrotu do domu w razie poważnego urazu, a wiele standardowych polis ubezpieczenia podróżnego wyraźnie wyklucza bungy jumping — przeczytaj warunki polisy, zanim założysz, że jesteś ubezpieczony, a nie potem.

Czy było warto

Uczciwie porównałbym to z dwiema innymi opcjami bungy w Queenstown, zamiast udawać, że ta jest automatycznie najlepsza: The Ledge nad miastem daje swobodny rozbieg zamiast statycznej platformy i można to zrobić nocą, natomiast Nevis Bungy jest ponad trzy razy wyższy i stanowi zupełnie inne, dłuższe doświadczenie nad kanionem, a nie rzeką. Kawarau Bridge to opcja z historią, najłatwiejszym dojazdem, możliwością zanurzenia i darmowym oglądaniem dla tych, którzy woleliby tylko patrzeć. Właśnie dlatego wybrałem to na swój pierwszy skok i to rozsądny sposób, żeby sprawdzić, czy to w ogóle coś dla ciebie, zanim zdecydujesz się na coś większego.

zarezerwuj skok z mostu Kawarau w oryginalnym miejscu z 1988 roku

Jeśli prosty skok w dół to nie dla ciebie, w tym samym miejscu działa też huśtawka zamiast swobodnego spadku — warto o tym wiedzieć, zanim się zdecydujesz na jedno albo drugie. Możesz

połączyć skok z mostu z huśtawką Kawarau

podczas tej samej wizyty, a jeśli podróżujesz z osobami, które wolałyby nie skakać w ogóle, jest też

opcja tyrolki nad tym samym wąwozem

, dzięki której wszyscy zostają w tym samym miejscu bez zmuszania kogokolwiek do wyjścia z platformy.

Potem większość ludzi wraca do miasta wciąż napędzana adrenaliną, co mniej więcej wtedy kolejka po Fergburgera zaczyna mieć sens jako plan. Jeśli chcesz szerszego kontekstu przed wyjazdem — wysokości, ceny, co dokładnie pokrywa ACC — przewodnik po bungy jumping oraz przewodnik po ubezpieczeniu podróżnym warto przeczytać najpierw, a rezerwowanie wycieczek w Queenstown opisuje, z jakim wyprzedzeniem rezerwować latem.

Każdy, kto wplata atrakcje adrenalinowe w szerszy plan podróży, powinien też zajrzeć do trzydniowego planu adrenalinowego, który rozkłada to w czasie względem jazdy jet boatem i spływów po Shotover lub Kawarau, żebyś nie robił wszystkiego jednego wyczerpującego dnia. A jeśli cały ten pomysł nadal brzmi szalenie, dlaczego Queenstown jest tak drogie przynajmniej wyjaśnia, na co idą pieniądze.

Bungy z mostu Kawarau: najczęstsze pytania

Jak wysoko znajduje się bungy z mostu Kawarau?

Platforma znajduje się 43 metry nad rzeką Kawarau. To najniższy z trzech głównych skoków bungy w Queenstown, co po części tłumaczy, dlaczego często wybierany jest na pierwszy skok.

Czy zanurzenie w wodzie następuje automatycznie?

Nie. O opcjonalne zanurzenie trzeba poprosić przy zameldowaniu, żeby ekipa mogła odpowiednio dostosować zwolnienie liny. Jeśli nie poprosisz, nie zostaniesz zanurzony.

Ile trwa całe doświadczenie?

Licząc dojazd busem z centrum Queenstown, ważenie, odprawę, sam skok i transport powrotny, warto zaplanować około pół dnia, chociaż sam swobodny spadek to zaledwie kilka sekund.

Czy jest limit wagi lub wieku?

Tak, operatorzy stosują minimalne i maksymalne limity wagi oraz minimalny wiek, sprawdzane podczas ważenia. Aktualne limity warto potwierdzić bezpośrednio u operatora przy rezerwacji, ponieważ są ściśle egzekwowane w dniu skoku.

Czy ubezpieczenie podróżne to pokrywa?

Nie zawsze. ACC pokrywa leczenie turystów poszkodowanych w Nowej Zelandii, ale nie obejmuje odwołania ani repatriacji, a wiele polis ubezpieczenia podróżnego wprost wyklucza bungy jumping. Sprawdź warunki polisy, zanim założysz, że jesteś ubezpieczony.

Czy mogę oglądać, nie skacząc?

Tak, przy moście znajduje się darmowa publiczna platforma widokowa i to naprawdę dobre miejsce, żeby oglądać skoki innych, nawet jeśli sam nie masz zamiaru skakać.

Jak to wypada w porównaniu z Nevis albo The Ledge?

Kawarau Bridge jest niższy i oferuje statyczny skok z platformy z opcjonalnym zanurzeniem w wodzie; The Ledge to swobodny rozbieg z Bob’s Peak z opcją nocną; Nevis jest ponad trzy razy wyższy i stanowi doświadczenie w kapsule rozpiętej nad kanionem. To na tyle różne przeżycia, że warto przeczytać, jak się porównują, zanim wybierzesz.

Co się dzieje, jeśli pogoda jest zła?

Bungy z mostu działa w większości warunków, bo nie zależy od widoczności tak jak loty widokowe czy heli-hiking, ale silny deszcz lub wiatr wciąż mogą powodować opóźnienia lub odwołania. Zapytaj o politykę zmiany terminu przy rezerwacji.