FAQ o podróży do Queenstown

Queenstown ma sens o każdej porze roku – wybór zależy od tego, na czym nam zależy. Lato, od grudnia do lutego, to ciepłe dni w przedziale 20–30°C, nawet 21,5 godziny światła dziennego i wysoki indeks UV, idealne warunki na wędrówki, jet-boating i rejsy po jeziorze.

Sezon narciarski trwa od czerwca do początku października, a najbliżej miasta leżą Coronet Peak i The Remarkables. Jesień (marzec–maj) przynosi słynne złote barwy Arrowtown w kwietniu, wiosna (wrzesień–listopad) jest spokojniejsza, ale bardziej zmienna pogodowo.

Ponieważ to półkula południowa, pory roku są odwrócone względem Europy czy Ameryki Północnej.

Trzy pełne dni to praktyczne minimum: jeden na samo miasto, jezioro i rejs statkiem TSS Earnslaw do Walter Peak, jeden na aktywność z adrenaliną, na przykład skok na bungee lub jet-boat, i jeden na wycieczkę jednodniową do Milford Sound lub Glenorchy. Pięć do siedmiu dni pozwala dodać region winiarski Central Otago wokół Gibbston i Bannockburn, Arrowtown, dzień na nartach zimą albo dłuższą wyprawę do Fiordlandu, bez upychania wszystkiego w wyczerpujące, następujące po sobie długie dni.

Nowa Zelandia nie należy ani do Unii Europejskiej, ani do strefy Schengen. Większość narodowości zwolnionych z wizy musi zamiast tego wystąpić o NZeTA (New Zealand Electronic Travel Authority) i opłacić International Visitor Levy (IVL) jeszcze przed wyjazdem; rozpatrzenie wniosku może potrwać do 72 godzin, dlatego warto załatwić to wcześniej. Kontrole biosekurcyjne po przylocie są bardzo restrykcyjne – trzeba zgłosić całą żywność, rośliny i sprzęt używany na zewnątrz. Gniazdka są typu I, 230V/50Hz, obowiązuje ruch lewostronny, a angielski słychać wszędzie.

Komercyjne skakanie na bungee narodziło się na moście Kawarau Bridge w listopadzie 1988 roku, gdy AJ Hackett otworzył tam pierwsze na świecie stałe miejsce skoków – 43-metrowy skok działający do dziś. The Ledge, nad miastem na Bob's Peak, to skok z wysokości 47 metrów, dostępny również wieczorami.

Nevis to ten największy: 134 metry i około 8,5 sekundy swobodnego spadania, dostępny kolejką linową nad wąwozem. Dla odmiany Shotover Canyon Swing wysyła skoczka w 109-metrowy łukowaty lot, zamiast prostego opadania.

W sezonie warto rezerwować z wyprzedzeniem i wcześniej sprawdzić ograniczenia wagowe i zdrowotne.

Zwarte centrum Queenstown to najwygodniejsza baza, w zasięgu spaceru od promenady nad jeziorem, restauracji i większości miejsc odjazdu wycieczek, choć to też najbardziej ruchliwa i najdroższa okolica. Frankton, blisko lotniska, sprawdza się dla podróżnych z wczesnymi lotami albo szukających spokojniejszego, zwykle korzystniejszego cenowo noclegu, z dojazdem autobusami Orbus do miasta. Arrowtown, oddalone o około 20 km, oferuje klimat historycznego miasteczka złota i łatwy dostęp do winnic Gibbston, ale wieczorem w Queenstown przyda się samochód albo trzeba liczyć na busy.

Lotnisko Queenstown (ZQN) leży około 8 km od centrum, we Frankton, z bezpośrednimi lotami z głównych miast Nowej Zelandii oraz niektórych miast Australii i Pacyfiku; obowiązuje tam godzina policyjna, a loty bywają odwoływane lub przekierowywane przy złej pogodzie, ponieważ to trudne lotnisko górskie.

Do Queenstown nie dojeżdża kolej pasażerska. Drogą lądową można dotrzeć autokarem lub wynajętym samochodem z Christchurch (około 480 km) lub Dunedin (około 280 km).

Na terenie basenu Queenstown Lakes publiczne autobusy Orbus łączą centrum, Frankton, lotnisko i Arthurs Point; nie ma tam metra ani tramwaju.

Wynajęty samochód przydaje się, by we własnym tempie dojechać do Glenorchy, do Wanaka przez Crown Range czy do winiarskiego regionu Central Otago, ale w samym mieście nie jest niezbędny – autobusy Orbus i spacery załatwiają większość potrzeb, a wiele wycieczek obejmuje odbiór z hotelu. Warto pamiętać, że standardowe umowy wynajmu wykluczają jazdę drogą Skippers Canyon Road i szlakiem do Macetown, uznawanymi za zbyt ryzykowne dla zwykłych samochodów. Drogi do stacji narciarskich są miejscami nieutwardzone, a w warunkach zimowych obowiązkowe są łańcuchy.

Walutą jest dolar nowozelandzki (NZD, $). Karty akceptowane są niemal wszędzie, także w małych kawiarniach i u organizatorów wycieczek, więc noszenie większej gotówki rzadko jest potrzebne. Bankomaty spotyka się często w centrum i na lotnisku. Queenstown uchodzi ogólnie za najdroższy kierunek podróży w Nowej Zelandii, zwłaszcza w sezonie od grudnia do lutego i w szczycie sezonu narciarskiego, dlatego warto rezerwować z wyprzedzeniem noclegi i popularne atrakcje.

Queenstown to bardzo bezpieczne miasto, z minimalną przestępczością wymierzoną w turystów.

Nowozelandzki system ACC pokrywa doraźne leczenie po wypadkowym urazie dla wszystkich, w tym dla odwiedzających, ale nie obejmuje repatriacji ani odwołania podróży, a wiele polis ubezpieczeniowych wyraźnie wyklucza skoki na bungee i skoki spadochronowe, więc warto to sprawdzić w swojej polisie.

Woda z kranu jest bezpieczna do picia, a napiwków się nie oczekuje. Nie ma tam węży ani rodzimych ssaków lądowych poza nietoperzami; kea, jedyna na świecie górska papuga, jest zagrożona wyginięciem i nigdy nie należy jej dokarmiać, a sandfly w Fiordlandzie i na Wybrzeżu Zachodnim kąsają dokuczliwie. Numer alarmowy to 111.

Milford Sound (Piopiotahi) leży 288 km od Queenstown, około 4 godziny jazdy, a jednodniowa wycieczka autokarem trwa zwykle od 12 do 13 godzin od drzwi do drzwi; deszcz pada tam mniej więcej 182 dni w roku, zasilając setki tymczasowych wodospadów.

Doubtful Sound nie ma żadnego dojazdu drogowego – dociera się tam łodzią przez jezioro Manapouri, a potem autobusem przez przełęcz Wilmot Pass – i zwykle jest to całodniowa wycieczka z Te Anau.

Lodowce Franz Josef i Fox od 2012 roku można zwiedzać wyłącznie z helikoptera, a nie pieszo, a loty są często odwoływane z powodu pogody; przy odległości 350 km lepiej traktować je jako osobny przystanek niż wycieczkę jednodniową.